ماجرای تکان دهنده مرگ اختیاری پیرمرد دهاتی

علامه تهرانی رحمت الله تعالی علیه در کتاب معادشناسی مینویسد:

مرحوم شيخ محمّد حكيم هيدجى از علماى طهران بود كه تا آخر عمر حجره‏ اى در مدرسه منيريّه متّصل به قبر امامزاده سيّد ناصر الدّين داشت، و فعلًا آن مدرسه به واسطه توسعه خيابان خراب شده است.
مردى حكيم و عارف و منزّه از رويّه اهل غرور، و مراقب بوده، ضميرى صاف و دلى روشن و فكرى عالى داشته است.
حكيم هيدجى تا آخر عمر به تدريس اشتغال داشت. هر كس از طلّاب علوم دينيّه هر درسى مى ‏خواست او مى‏ گفت؛ «شرح منظومة» سبزوارى، «أسفار» ملّا صدرا، «شفا»، «إشارات» و حتّى دروس مقدّماتى عربيّت مانند «جامع المقدّمات» را مى ‏فرمود. هيچ دريغ نداشت و براى دروس دينيّه همه را مى‏ پذيرفت.
مى گويند مرحوم هيدجى منكر مرگ اختيارى بوده است و خلع و لبس اختيارى را محال ميدانسته، و اين درجه و كمال را براى مردم ممتنع مى‏ پنداشته است، و در بحث با شاگردان خود جدّاً انكار مى‏ نموده و ردّ مى‏ كرده است.
يك شب در حجره خود بعد از بجا آوردن فريضه عشاء رو به قبله مشغول تعقيب بوده است كه ناگهان پيرمردى دهاتى وارد شده، سلام كرد و عصايش را در گوشه ‏اى نهاد و گفت: جناب آخوند! تو چكار دارى به اين كارها؟ هيدجى گفت: چه كارها؟ پيرمرد گفت: مرگ اختيارى و انكار آن؛ اين حرفها به شما چه مربوط است؟

ادامه مطلب: ماجرای تکان دهنده مرگ اختیاری پیرمرد دهاتی

وزیر مغرور

آنها كه به زبان خدا را انكار مى ‏كنند، در اعماق روحشان ايمان به خدا وجود دارد.
شك نيست كه پيروزى ‏ها و موفّقيّت‏ ها- مخصوصاً براى افراد كم ‏ظرفيت- ايجاد غرور مى‏ كند و همين غرور سرچشمه فراموشى مى‏ شود؛ تا آنجا كه گاهى انسان فطريات خود را نيز به دست فراموشى مى‏ سپارد. امّا هنگامى كه طوفان حوادث، زندگى او را درهم مى ‏كوبد و تندباد مشكلات از هر سو به او حمله‏ ور مى ‏شود، پرده‏ هاى غرور و خودخواهى از جلو چشم او كنار مى ‏رود و فطرت توحيد و خداشناسى آشكار مى ‏گردد.
تاريخ بشر نمونه‏ هاى فراوانى از اين گونه اشخاص به دست مى ‏دهد، كه سرگذشت زير يكى از آنها است:

ادامه مطلب: وزیر مغرور

ماجرای شگفت انگیز مرگ یکی از اولیاء الله

مرحوم علامه طهرانی در کتاب معادشناسی مینویسد:
دوستى داشتم از اهل شيراز بنام حاج مؤمن كه قريب پانزده سال است به رحمت ايزدى واصل شده است. بسيار مرد صافى ضمير و روشن دل و با ايمان و تقوى بود، و اين حقير با او عقد اخوّت بسته بودم و از دعاهاى او و استشفاع از او اميدها دارم.
مى گفت: خدمت حضرت حجّة بن الحسن العسكرىّ عجّل الله فرجَه الشّريف مكرّر رسيده‏ ام. و بسيارى از مطالب را نقل مى‏ كرد و از بعضى هم إبا مى ‏نمود.
از جمله مى‏ گفت: يكى از ائمّه جماعت شيراز روزى به من گفت: بيا با هم برويم به زيارت حضرت علىّ بن موسى الرّضا عليه السّلام، و يك ماشين دربست اجاره كرد و چند نفر از تجّار در معيّت او بودند. حركت نموده به شهر قم رسيديم و در آنجا يكى دو شب براى زيارت حضرت معصومه عليها السّلام توقّف كرديم. و براى من حالات عجيبى پيدا مى ‏شد و ادراك بسيارى از حقائق را مى ‏نمودم. يك روز عصر در صحن مطهّر آن حضرت به يك شخص بزرگى برخورد كردم و وعده ‏هائى به من داد.
حركت كرديم به طرف طهران و سپس به طرف مشهد مقدّس. از نيشابور كه گذشتيم ديديم يك مردى به صورت عامى در كنار جادّه به طرف مشهد ميرود و با او يك كوله پشتى بود كه با خود داشت. اهل ماشين گفتند اين مرد را سوار كنيم ثواب دارد، ماشين هم جا داشت.
ماشين توقّف كرده چند نفر پياده شدند و از جمله آنان من بودم، و آن مرد را به درون ماشين دعوت كرديم. قبول نمى‏ كرد، تا بالاخره پس از اصرار زياد حاضر شد سوار شود به شرط آنكه پهلوى من بنشيند و هر چه بگويد من مخالفت نكنم.

ادامه مطلب: ماجرای شگفت انگیز مرگ یکی از اولیاء الله

امام باقر و مرد مسيحى‏

امام باقر، محمدبن على بن الحسين عليه السلام، لقبش «باقر» است. باقر يعنى شكافنده. به آن حضرت «باقرالعلوم» مى ‏گفتند، يعنى شكافنده دانشها.

ادامه مطلب: امام باقر و مرد مسيحى‏