کرامتی از امام رضا علیه السلام

علامه تهرانی در کتاب روح مجرد مینویسد:

يكى از ارحام بسيار قريب ما كه جوانى پر قدرت و با نشاط و زيبا و برومند بود و در بازار كاسبى ميكرد، ناگهان مبتلا مى‏ شود به عارضه يك چشم كه ديد خود را از دست ميدهد؛ و چند روزى ميگذرد و بهبود نمى ‏يابد؛ و مراجعه به أطبّاى سابق معروف طهران مثل دكتر حسن علوى و دكتر لشكرى و دكتر محسن زاده و دكتر ضرّابى و أمثالهم مى ‏نمايد، همگى متّفق القول ميگويند: در آخرين نقطه زير چشم كه رگى خون را به چشم ميرساند به علّت انقباض و بسته شدن خون لكّه ‏اى گير كرده است و رابطه حياتى چشم را با تغذيه خونى بريده است. و اين سكته چشمى است و ابداً قابل علاج و عمل نيست. در تمام دنيا هم بروى فائده ندارد. مطلب از اين قرار است كه براى تو گفته ‏ايم؛ مگر آنكه با احتمال و درصد بسيار كمى بواسطه ترقيق خون، آن لكّه از جاى خود حركت كند.
فلهذا او را از خوردن غذاهائى كه خون را كثيف ميكند مثل تخم مرغ و روغن و گوشت قرمز و امثالها منع كردند، و قرصهاى رقّت خون به او دادند، و مرتّباً داروها را استعمال ميكرد و ابداً فائده ‏اى نداشت. كم كم سه عارضه در او پديدار شد:
اوّل: چشم از حالت عادى و اوّليّه بر مى ‏گشت و جمع و خميده مى ‏شد و اطراف مژگانها را شوره فراوانى فرا مى ‏گرفت و به اصطلاح چشم مى ‏مُرد. و أطبّاء گفته بودند: محتمل است اين كسالت به چشم ديگر هم سرايت كند؛ و آثار و علائم بروز اين مرض در چشم ديگر هم كم كم ظاهر مى ‏شد.
دوّم: بواسطه رقّت فوق العاده خون در اثر استعمال دواها، از زير لثه ‏ها خون زياد مى ‏آمد.
سوّم: حال تشنّج و لرزه دست ميداد، و در شبانه روز مرتّباً مى ‏لرزيد. و در بعضى اوقات پنج دقيقه، و ده دقيقه، تا نيم ساعت هم به شدّت بدن متشنّج مى ‏شد.
اين جوان قوى و متمكّن در خانه افتاد و نيرو در بدنش نماند. در خانه او كه آن زمان خانه پدرش بود، در تمام اوقات شبانه روز صداى گريه به قدرى از ارحام و
متعلّقين وى بلند مى ‏شد كه به خانه همسايه ميرفت. و پيوسته اقوام و ارحام كه به ديدن و ملاقاتش ميرفتند، عيناً مثل مجلس عزا، كار واردين و اهل منزل جميعاً يكسره گريه بود.
اين جوان بواسطه اين عوارض، حال روحى خود را از دست داده بود، و ديگر داراى اراده و اختيار و مركز تصميم گيرى نبود. به هر جا مى ‏بردند و هر چه با او ميكردند، بدون اختيارش بود؛ و اتّفاقاً عيال و اولاد هم داشت.
در آن زمان افراد محيط بر او تصميم گرفتند وى را يا به اسپانيا و يا به اتريش بفرستند؛ زيرا كه طبيب مشهور جهانى چشم فقط دو نفر مشهور در اين دو كشور بودند. و بعد از مشورت اتريش را ترجيح دادند. و براى گذرنامه وى سعى كردند، بزودى تهيّه شد. از طهران با طيّاره به لندن رفت، تا با يكى از جوانان آشنا و محصّل ايرانى آنجا به اتريش بروند؛ و وقت قبلى هم از آن طبيب گرفته شد.

ادامه مطلب: کرامتی از امام رضا علیه السلام

اعرابى و رسول اكرم‏ صلی الله علیه و آله وسلم

عربى بيابانى و وحشى وارد مدينه شد و يكسره به مسجد آمد تا مگر از رسول خدا سيم و زرى بگيرد. هنگامى وارد شد كه رسول اكرم در ميان انبوه اصحاب و ياران خود بود. حاجت خويش را اظهار كرد و عطائى خواست. رسول اكرم چيزى به او داد، ولى او قانع نشد و آن را كم شمرد، بعلاوه سخن درشت و ناهموارى بر زبان آورد و نسبت به رسول خدا جسارت كرد. اصحاب و ياران سخت در خشم شدند و چيزى نمانده بود كه آزارى به او برسانند، ولى رسول خدا مانع شد.
رسول اكرم بعداً اعرابى را با خود به خانه برد و مقدارى ديگر به او كمك كرد.
ضمنا اعرابى از نزديك مشاهده كرد كه وضع رسول اكرم به وضع رؤسا و حكامى كه تاكنون ديده شباهت ندارد و زر و خواسته‏ اى در آنجا جمع نشده.
اعرابى اظهار رضايت كرد و كلمه ‏اى تشكرآميز بر زبان راند. در اين وقت رسول اكرم به او فرمود: «تو ديروز سخن درشت و ناهموارى بر زبان راندى كه موجب خشم اصحاب و ياران من شد. من مى ‏ترسم از ناحيه آنها به تو گزندى برسد. ولى اكنون در حضور من اين جمله تشكرآميز را گفتى. آيا ممكن است همين جمله را در حضور جمعيت بگويى تا خشم و ناراحتى كه آنان نسبت به تو دارند از بين برود؟» اعرابى گفت: «مانعى ندارد.»
روز ديگر اعرابى به مسجد آمد، درحالى كه همه جمع بودند. رسول اكرم رو به جمعيت كرد و فرمود: «اين مرد اظهار مى‏ دارد كه از ما راضى شده، آيا چنين است؟» اعرابى گفت: «چنين است» و همان جمله تشكرآميز كه در خلوت گفته بود تكرار كرد. اصحاب و ياران رسول خدا خنديدند.
در اين هنگام رسول خدا رو به جمعيت كرد و فرمود: «مثل من و اين گونه افراد، مثل همان مردى است كه شترش رميده بود و فرار مى ‏كرد، مردم به خيال اينكه به صاحب شتر كمك بدهند فرياد كردند و به دنبال شتر دويدند. آن شتر بيشتر رم كرد و فرارى‏ تر شد. صاحب شتر مردم را بانگ زد و گفت خواهش مى ‏كنم كسى به شتر من كارى نداشته باشد، من خودم بهتر مى ‏دانم كه از چه راه شتر خويش را رام كنم.
همينكه مردم را از تعقيب باز داشت، رفت و يك مشت علف برداشت و آرام آرام از جلو شتر بيرون آمد. بدون آنكه نعره‏ اى بزند و فريادى بكشد و بدود، تدريجا درحالى كه علف را نشان مى‏ داد جلو آمد. بعد با كمال سهولت مهار شتر خويش را در دست گرفت و روان شد.
اگر ديروز من شما را آزاد گذاشته بودم حتما اين اعرابى بدبخت به دست شما كشته شده بود- و در چه حال بدى كشته شده بود، در حال كفر و بت پرستى- ولى مانع دخالت شما شدم و خودم با نرمى و ملايمت او را رام كردم.»
منبع: داستان راستان

مرد شامى و امام حسين‏ علیه السلام

شخصى از اهل شام به قصد حج يا مقصد ديگر به مدينه آمد. چشمش افتاد به مردى كه در كنارى نشسته بود. توجهش جلب شد. پرسيد: اين مرد كيست؟ گفته شد:

 «حسين بن على بن ابى طالب است.»

ادامه مطلب: مرد شامى و امام حسين‏ علیه السلام

نعم الامیر

همچنين در روايت ديگر حبّه‏ عرنى‏ می‏گويد: وقتى من و نوف در محوطه مسجد [يا: كاخ حكومتى‏] خوابيده بوديم، ناگهان در اواخر شب امير المؤمنين عليه السّلام را ديديم كه مانند شخص واله و سرگشته دست خويش را بر ديوار گذاشته و اين آيه را تا آخر تلاوت میفرمود:
إِنَّ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ ...0 آل عمران: 190).
- براستى كه در آفرينش آسمانها و زمين ...
وى میگويد: حضرت اين آيات‏( ظاهرا مقصود آيات 190 تا آخر آيه شريفه 194 می‏باشد )را می‏خواند و بسان شخص عقل پريده می‏گذشت. تا اينكه فرمود: اى حبّه، آيا خوابيده‏ اى يا بيدارى، عرض كردم: بيدارم. شما كه چنين می‏كنيد، پس ما چگونه بايد باشيم؟
حضرت چشمانش پر از اشك شد و گريست. و سپس فرمود: اى حبّه، خداوند را مقامى است، و ما را در پيشگاه او جايگاهى، و هيچ كدام از اعمال ما بر او پوشيده نيست. اى حبّه، خداوند نسبت به تو و من از رشته رگ گردن نزديكتر است. اى حبّه، هيچ چيز نمی‏تواند من و تو را از ديد خداوند پنهان دارد.
سپس فرمود: اى نوف، آيا خوابيده ‏اى؟ نوف كه خوابيده بود از خواب بيدار شد و عرض كرد: نه خير، يا امير المؤمنين، بيدار نيستم، امشب بسيار گريستم. حضرت فرمود: «اى نوف، اگر در اين شب از خوف خداوند- عزّ و جلّ- بسيار گريستى، فرداى قيامت در پيشگاه خداوند- عزّ و جلّ- چشمانت روشن خواهد شد. اى نوف، هيچ قطره ‏اى از چشم انسان به خاطر ترس از عظمت خدا به زمين نمى ‏ريزد، مگر اينكه درياهاى آتش جهنّم را خاموش مى ‏سازد. اى نوف، هيچ كس مقام و منزلتش بزرگتر و والاتر از كسى كه از ترس عظمت خدا بگريد، و در راه خشنودى خدا دوست و يا دشمن بدارد، وجود ندارد. اى نوف، هر كس در راه خرسندى خدا دوست بدارد، هيچ كس را بر محبّت او مقدّم نخواهد داشت، و هر كس در راه خشنودى خدا دشمن بدارد، خيرى به دشمنان خويش نمى ‏رساند. اينجاست كه به حقايق ايمان كاملا نايل خواهيد شد.» سپس حضرت آن دو را پند و اندرز داد و موعظه نمود و در اواخر گفتارش فرمود: «پس از خداوند بيم داشته و بپرهيزيد، كه من شما را بيم دادم.» سپس در حال عبور مى ‏فرمود: «خداوندا، اى كاش مى ‏دانستم كه در حال غفلتهايم آيا از من روى گردانى، يا به من مى ‏نگرى؟ و اى كاش مى‏ دانستم كه در خواب طولانى و شكر و سپاس اندكم در برابر نعمتهايت، حالم چگونه است؟» حبّه مى‏ گويد: به خدا سوگند، حضرت پيوسته بر اين حال بود، تا اينكه سپيده دم طلوع كرد.

منبع: ادب حضور (ترجمه فلاح السائل)، ص 482 (بر اساس نرم افزار جامع الاحادیث )